Jestem koszmarem

Wdech

wydech

wdech

wydech

drgnięcie

i łza

energia

i strach

łamiesz mnie

ale nie upadnę

i nie poddam się

rewolucja się szykuje

kłaniaj się do moich stóp

ja już planów nie snuję

ja po prostu wiem co zrobię

zabiję was powoli

będziecie zdychać w agonii

będę łamać karki waszych dzieci

aż krew strumieniami poleci

nie mam litości

i każdy o tym wie

jeśli mi nie wierzy

na własnej skórze przekona się

może jestem psychiczna

pokręcona

opętana

i wskrzeszona

powracam w rewolucji

powstaję w masowej egzekucji

jestem gilotyną

demoniczną dziewczyną

śmiercią w czystej postaci

zemstą która zawsze zdradzi

nieufną ciemnością

nocnym koszmarem

płonącą klątwą nocy

która wszędzie Cię znajdzie

znajdzie, zabije i zje Twoje oczy

Złudzenia

Idę przez korytarz korytarz pełen drzwi seryjnym mordercom co nocy się śni demony się budzą łapią mnie za ręce a ja uciekam choć pragnę więcej korytarz wyboru złudzeń codziennych horrorów słodkich kłamstw i manipulacji żałosnych zdradzieckich prowokacji pełen smutku przygnębienia by nagle dostać olśnienia że to nie jest raj to nasz świat nasza walka pełna strat to błogi stan dźwięczny krzyk z krwią na rękach niosę krzyż rozwalam drzwi uciszam szepty dni bledną wspomnienia zostały tylko westchnienia

Proch

Tak długo czekałam na jeden gest wciąż się uśmiecham maskując krew odwracam twarz i patrzę w dal myśląc o tym ileś czasu mi dał spotkałam raz człowieka zmęczenie miał na twarzy i łzy na powiekach rozumiał on cały świat nie chciał nikogo ranić nie chciał nikogo znać i tak go pokochałam smutna historia ciepłem obdarowałam i mimo starania nic nie zdziałałam i teraz widzę kochanie jak rozsypujesz się w proch stoisz w płomieniach odchodzisz w mrok patrzysz na mnie i toniesz w marzeniach ignorując moje krzyki szepty westchnienia obiecuję Ci kochanie że razem zaśniemy Ty przy mnie Ja przy Tobie jeśli nie w swoich ramionach to w tym samym grobie