Bohater

Mówiłeś to tylko na chwilę
odszedłeś, obiecując mi
ale wiedziałam, ze się nie mylę
nie wierzyłam Ci
bo już nie wróciłeś
one Cię nie poznały
zbytnio się wychyliłeś
nie wiedziały, kogo kochały
jesteś bohaterem, choć nikt Ci nie powiedział
za życie Ci dali
on obiecał, że będzie Cię odwiedzał
ledwo kilka medali
codziennie przed domem siadam
chcę żebyś do mnie mówił
o to tylko błagam
chcę żebyś wrócił
on odjechał, ale jeszcze przyjedzie
ona została
jego tęsknota wiedzie
a ona tak samo kochała
jedyne co zostało mi z Ciebie
gdy otwieram szafę
listy o tym, jak spotkamy się w niebie
on i ona, stracili tatę
Jedyne co mam na ten dzień
To kilka słonych łez
smutnych wspomnień cieć
A mówiłam...
Na wojnę?
Błagam...
Nie jedź...

Wycie wilków ~

Wycie wilków

to sygnał do ataku

podnieś miecz

wyjdź z kamiennego gmachu

złap za wojenny róg

niech zabrzmi ofiar chór

niech matki płaczą

nad swymi synami

niech dzieci krzyczą

za swymi ojcami

niech ludzie giną

w rytm marszu rycerzy

niech oni zasłyną

niech zapach krwi unosi się świeży

i słychać już ryk

żelaznego boga

zagłusza krzyk

tam gdzie śmierć

panoszy się sroga

unieście tarcze

moi dzielni rycerze

wygracie tą bitwę

bo ja w was wierzę

nie ma litości,

dezercja będzie karana,

choćby wszyscy padli ludzie,

ta bitwa musi być wygrana,

i mimo bólu, cierpienia,

gdy każda rana,

powoduje głuche westchnienia,

wojna wygrana ,

to ta rozegrana,

syczą popioły,

deszcz pada na skały,

gdzieś w rowach toboły,

już tylko miecze się ostały
i kłamstwo polegnie
na bitewnym stosie
unosi się pewie
bo tak zrządziłeś losie
i krew już wysycha
słychać cichy jęk
jak rycerz zbrojny zdycha
choć kiedyś wzbudzał lęk
bitewne pola
zapomniane przez ludzi
strach i niedola
zmarli, których nic nie obudzi
tak szlachetny był cel
a takie zakończenie
sztandar, śnieżna biel
a teraz śmierć i cierpienie
umarli za wieczną chwałą
walczyli
lecz nic im to nie dało

What am I becoming?

Your childish games
And stupid hope
Fade away
If you take the dope
You blame it on me
We escaped
Just to live
To take the blessing of moon
I am your lightbringer
I carried you away
From the ghost river
Waiting for the day
When you trust in my power
I am getting better
As your scream is getting louder
I am yours forever
I promise right here
Right now
I will always be near
And will never let you down You pushed me away Like a puppet on a strings Like I have nothing to say My sweet love, hear my scream I come like a lightning But what am I becoming I will never stop fighting Although I know... I am nothing!

Biały dzień

Biały dzień
i czarna noc
rzucają cień
pulsuje moc
rozglądam się
a szorstki głos
otula mnie
nadchodzi cios
prawdziwy świat
zacieśnia się
zamyka nas
w celi co
miliony krat
bo samo zło
wyrwało się
urosło by
zatopić w Tobie swoje kły

Równonoc

Płatki czarnych róż, opadły ze zmęczenia
krwawe słońce, padło z wycieńczenia
z horyzontem długim, szarym, który
rozświetla blaskiem bladym,  wszystkie ciężkie chmury
mgłą spowite martwe trawy,
spomiędzy drzew, ostatni promień  rdzawy,
i bagienne wody wnet wylały,
łany pól zalały,
i razem z czarną krwią anielic,
giną ludzie, bo tak chcieli,
nie zobaczysz już na drzewach złotych liści,
ani koszy, pełnych małych, owocowych kiści
ani wycia psów już nie usłyszysz,
małych dzieci nie uciszysz,
swej wybrance nie powiesz dzisiaj"dobrej nocy"
dziś gdy wilki wyją,
do księżyca równonocy.

Blood red as rose

Zamknięta w czterech ścianach,
choć tak bardzo chciałam wyjść,
czerwona jak krew,
bo piękną chciałam być,
raz zrażona,
nie zaufam już,
raz zdradzona,
ufam, że stanie się cud,
za każdą łzę,
którą wylałam,
rosną kolce,
których nie chciałam,
nie dotknie mnie już nikt,
bo się poddałam,
bo miłości chciałam,
jak widać....
Nie doczekałam...
Nie patrz,
bo też zranisz się,
nie dotykaj,
wiesz, że wciąż kocham Cię?

Świat bez ludzi

Jak pięknie byłoby żyć

w pięknym świecie, w którym

nie ma żadnych osób,

żadnych dosłownie, ludzi

miałabym cały świat dla samej siebie

i nikogo innego

ani Ciebie, ani Ciebie, ani... Ciebie

ach te cudne marzenia,

gdy spoglądam w dal

towarzyszą mi tylko westchnienia

jak bardzo, tego świata mi żal

tak strasznie zniszczony, że ani grama cienia

na suchych szosach,

i od lat, nic się nie zmienia...

Tak pięknie spacerować samemu,

łapać powietrze w płuca,

i kłaniać się każdemu stworzeniu,

dla dobrego samopoczucia.