Nocny koszmar

Nie czuję bólu,
nie czuję smutku,
nie czuję nic,
więc naucz mnie płakać,
naucz mnie żyć,
naucz mnie współczuć,
naucz mnie być

żyjemy w zimnym świecie,
gdzie wiatr wieje,

księżyc panuje, 

a śnieg sypie,

żyjemy w ponurej rzeczywistości,
nie dotkniętej nutą niezwykłości,

ani czarem kolorów,
niezwykłych wzorów,
w tym szarym otoczeniu,
odwrotnym niż w dziecięcym marzeniu.
Tylko uświadom mnie,

że to nie jak sen,
tylko nocny koszmar,

ze światła księżyca zrodzony,
tak ten świat powstał,

życiem ludzi zmącony.

Już rozumiem,

popatrz na moją twarz,
to nie złudzenie, to prawdziwa łza.